[an error occurred while processing this directive]
[an error occurred while processing this directive]
Poezi
Shpresa Latifi

NËNA

Deri tash nuk e pati leht duke më rritur,
me buzqeshje prej shkollës më ka üritur.
Natën erdhi të më vizitoj,
me mbules të më mbuloj.
Në mëngjes u zgjua për mua,
me mëngjes më ka dhurua.
Nëse e kisha një sëmundje, ajo më shëroj,
dhe e vetmja ajo nuk më harroj!!!
Por unë me qka ia ktheva këto të mira?
Duke bërë gabime të tilla?
Duke mos i ndihmuar në punët e shtëpisë?
Duke e lënë vetëm në mërzitë e vetmisë?
Dikush thot, se i ka dal nënës hakesh,
ünë ata po i pys: pse po tallesh?
Ti dy herë duhesh me jetu,
këto fjal për me i meritu!
Nëna gjithmon të ka përcjell,
dhe ajo gjithmon të ka sjell!
Kur e ke bërë ndonjë gabim, ajo ta ka fal,
e si ka mundsi asaj hakesh me i dal?
Mundesh me e lehtsu hakun kështu duke vepru:
Duke e sjellur, duke mos i thënë kurr jo!
Duke sjellur vepra të mira,
e duke bërë shumë gjëra të tjera!
Nëna është si askush në këtë botë,
dhe t`i bësh diqka të mirë, kurr nuk është kot!
Ndoshta kjo nganjëher nuk është leht,
por qka është leht në këtë jetë???
Ti thua: sa shum unë po duhet me përballu!
Por si ndjihet nëna ndonjëherë a ke mendu?
Përveq asaj, askush këtë fjali nuk e ka meritu,
ajo, që për ty zemren e vet e ka shkrumu!
Këtë poezi vetëm nënës ia kushtova,
se edhe unë shumë gabova!!!
As unë nuk i kam dhënë rëndësi,
me ia thënë nënës një të pastërt fjali!
Por unë prej gabimeve të mija shum kam mësu,
dhe, jo mjaft, por pak kam ndryshu!!!
Ende shumë kam me punu,
një puthje nga nëna për me e meritu!!!!!

(Shpresa Latifi, Zvicër)

Jeta jonë në liri

Jemi duke jetuar në një botë të papërshkruar,
tani më gati gjith shpresat janë shuar.
Për liri sa shumë kemi derdhur gjak,
por këto nuk i kujtojm më aspak!
Po e shijojmë jetën pa kufi,
po mendojm, se kësaj i thonë liri.
Më vjen mirë, kur e shijonë jetën,
por kujdesu, mos e humb vetvetën!
Drogë, raki dhe me të madhe tradhti,
a është kjo me shiju liri?
Jo vllezër e motra, mos gaboni,
nëse ju vërtet jetën e doni,
lëni këto metoda të jetës,
dhe kthehuni të drejtës.
çka është e drejta, më pyetni tani,
përgjigjen e gjeni, nëse ndaleni të mendoni...
Ndoshta kot po humbi kohë me këtë poezi,
por po ju lutem, deri në fund lexoni!
Dhe pastaj kujtoni qka keni përjetuar,
doni vërtet, të jeni në fund të shkatërruar??
A është kjo jeta që e keni ëndrruar?
Po ju lutem, mos hyni rrugëve të gabuar!
Tani më mjaft e kam shprehur mendimin,
ju falemnderoj shum për leximin.
Ndoshta aspak nuk më ndëgjoni,
dhe ndoshta shpejt më harroni.
Atëherë ju uroj gjith të mirat në liri,
por shpresat unë kurr nuk do ti humbi!!!!

NJË PIKLLIM

Erdha në shtëpi me një gëzim,
por aty më priti një pikllim.
Nënën e shihja duke derdhur lotë,
nëna saj ishte shkuar nga kjo botë.
Nëna ishte ulur në tokë dhe po vajtonte,
zëri saj i ¨mbël më nuk i shkonte.
Gati kurr nuk ishte e lumtur,
tani edhe nënën e kishte humbur!
"Nënë, si të lash me shku?
Kisha dëshirë me të vizitu.
Doja të shihja edhe njëherë duke qenë gjall,
të lutem nënë, ma bënë hallall!
Oh, pse nuk erdha me të vizitu ty?"
Kështu fliste nëna me lotë në sy.
Nuk dija si të veproj,
fillova edhe unë të vajtoj.
I thoja nënës:"Pije një gotë ujë!"
Kurse përgjigja saj ishte:"Jo, nuk muj!!"
E kapa telefonin dhe pyeta për bileta,
por jo, asesi bileta nuk gjeta!
E pyeta veten: çka të bëjë tani?
Nuk doja t`a lë nënën në vetmi!
Pas një kohe filloj të kujdeset edhe vëllau,
prap nëna ato dhimbje nuk pati mundsi me i përballu!
Sëbashku me motrën e vet ajo të nesërmën shkoj,
plot dhimbje dhe vaj nënën e vet e vorroj.
Kurse unë vazhdoja jetën larg në gurbet,
e nënë në këto çaste e lihja vet.
Doja të bëhet kjo ëndërr, por prap ishte e vërtet,
këto qenkan epizoda, që shkojn e vijnë

DITLINDJA NË MËRGIM

Isha në gjumë duke ëndrru,
kur kishte ardh koha për në shkoll mu zgju.
I qela sytë dhe shikova nga dritarja,
një engjull më tha mbrëmë ishte ditlindja!
Po, ishte data, kur kisha lindë,
por për mua nuk kishte rëndësi.
Ai engjull mundohej me më bindë,
se nuk është aq i keq gurbeti.
Kot ai engjull u mundohte,
mua zemra më vajtonte.
Askujt në mend nuk i kish ra,
ditlindjën dikush që e ka!
Dhe kush ishte shkaktarë për të?
Kush, natyrisht se gurbeti.
Dëgjo se qka të bën gurbeti,
të ndanë nga familja, dhe të le në vetmi!
Prandaj shkakton edhe një mërzi të madhe,
që nuk të le mu knaq as në ditlindjën tënde.
Dhurata dhe urime,
nuk më dha askush.
As fjal të ëmbla as përqafime,
zemra mu digjej prush!
Nuk ka rëndësi ajo ditë kur jam dalur në këtë botë,
sepse atë nuk e kam vendosur unë.
Por janë me rëndësi ata lot që i derdhi sot,
që në syt e mi formojn një lumë.
Nuk dua dhurata e urime,
e dua atdheun tim.
Nuk i dua më ato përkujtime,
që i mbaj gjith në shpirtin tim.
Prandaj dua të ma uroj dikush ditlindjën në gjuhën amtare,
e jo në një gjuhë, që nuk është e imja.
Dua të jetoj me familjën time shqiptare,
në atdheun tim, që quhet Presheva!!!
Më doli gjumi dhe kuptova se kisha ëndrru,
sot ishte ditëlindja.
Mbeta habitur duke u mendu,
ai engjull nuk mu largonte nga mendja.
Fjalët e tij ende në zemer i mbaj,
dhe jetën në gurbet e vazhdoj.
E vazhdoj jetën plot vaj,
por atë engjull kurr nuk do ta harroj!!!!!!
[an error occurred while processing this directive]
[an error occurred while processing this directive]