Kur s´ja vura kufinjtë
ëndrrave të mia
i merrja për dore edhe kur u zgjoja
hyra tuneleve të errëta

ku minjtë e përhimtë
grryenin thellësinë e shtatë të ferrit
në mua shkaktonin neveritje
i kalova ujërat e këqija
i shkela, i preka
trazime pat zemra ime
busollës sime iu kishte
prish akrepi i kthimit te Zoti
katër polet mu kishin pjekur
në një pikë të zjarrtë
bredhjet e mia nuk kishin adresë
bartja kokën time në palcë të kurrizit
si thesin e lakmisë së uritur
mushkëritë e mia vjellnin mykun
e mëkateve të ëmbla
sa herë dëgjoja zëra të tmerrshme
shihja në fund tuneleve dritën e Diellit
u gëzoja që i gjeja daljet
por s´dilja dot

dikur e takova Danten
e rrethonte ferrin me lule
më tha këto janë lule mashtrimi
që njerëzit më lehtë të hyjnë këtu